Konduktor w pociągu pyta się podróżującej z psem blondynki:
- Czy pani zapłaciła za tego psa?
- Ależ skąd! Dostałam go na urodziny...
Na lekcji religii:
- Kto z was, chciałby iść o nieba?
Wszystkie dzieci podnoszą ręce do góry. Tylko Jaś siedzi bez ruchu.
- A ty, mój chłopcze - pyta ksiądz - nie chcesz iść do nieba?
- Chcę i to bardzo, ale obiecałem tacie, że po lekcjach szybko wrócę do domu!
Jasio wszedł do ciemni fotograficznej i zaczyna wrzeszczeć.
- Czemu tak krzyczysz? - pyta mama.
- Wywołuję zdjęcia!
Jasiu wykopał z piaskownicy granat i pokazuje go mamie.
Mama:
- Wyrzuć to cholerstwo do pieca, bo nas pozabija!
Jasio przychodzi do domu po szkole i skarży się mamie:
- Pan policjant, co stoi na rogu, powiedział, że mi nogi z dupy powyrywa!
- To jest niemożliwe - mówi mama. Policjanci są po to by cię chronić. Pokaż mi go to wyjaśnimy sprawę.
Idą na róg, policjant stoi.
Mama pokazuje na Jasia:
- Czy to prawda, że groził pan mojemu synowi, że mu Pan powyrywa nogi z dupy?!
- Pani! Zabierz pani stąd tego gnoja, bo mu nogi z dupy powyrywam! Już czwarty dzień z rzędu przyprowadza mi swoją suczkę jamniczkę i chce, żebym ją pokrył, bo marzy o tym, by mieć psa policyjnego!!!
Jasio przynosi do domu torbę pełną jabłek. Mama pyta go:
- Skąd masz te jabłka?
Na to Jasiu:
- Od sąsiada.
- A on wie o tym? - pyta mama.
- No pewnie, przecież mnie gonił!
W parku na ławce siedzi Jasio, a obok niego siedzi kobieta w ciąży. W pewnym momencie Jasio nie wytrzymuje i pyta kobietę:
- Co tam pani ma?
- Dzidziusia.
- A kocha je pani?
- Oczywiście.
- To dlaczego je pani zjadła?
Lekcja w szkole muzycznej.
- Dziś będziemy omawiać utwory Beethovena. Ale żeby było ciekawiej to jedno z was namaluje na tablicy obrazek, a reszta będzie zgadywać jaki to utwór Beethovena. Do tablicy podchodzi Marysia i rysuje wielki księżyc. Dzieci krzyczą: Wiemy, wiemy - to "Sonata księżycowa".
- Brawo!! - mówi pani.
Następnie do tablicy podchodzi Zosia i rysuje wielki pastorał. Dzieci krzyczą - wiemy, wiemy - to "Symfonia pastoralna".
- Świetnie!! - mówi pani.
Następnie do tablicy podchodzi Jasio i maluje wielkieeeeeeego penisa. W klasie cisza. Pani: Jasiu, co to ma znaczyć? Przecież to nie ma nic wspólnego z utworami Beethovena. Na to Jasio z pretensja w glosie:
- "Dla Elizy"?!
Wraca Jaś z przedszkola. Gęba cała podrapana. Aż przykro patrzeć. Matka w lament
- Co sie stało, Jasiu?
- Tańczyliśmy wokół choinki. Dzieci było mało a jodełka duża.
Mama pyta się swego synka:
- Jasiu, jak się czujesz w szkole?
- Jak na komisariacie: ciągle mnie wypytują, a ja o niczym nie wiem.
Jasio kopie dół w ogródku. Zaciekawiony sąsiad pyta:
Zamieszkują lasy strefy równikowej w Afryce Środkowej, w dwóch obszarach wyraźnie oddzielonych przez rzekę Kongo. Wschodni obszar - położony w centralnej części kontynentu - obejmuje wschodnią część Demokratycznej Republiki Konga, Ugandę i Rwandę. Zachodni obszar występowania goryli to Nigeria, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Gwinea Równikowa, Gabon, Republika Konga, Angola i zachodnie krańce Demokratycznej Republiki Konga.
Od roku 2005 jedyne w Polsce stado tych zwierząt, złożone z trzech samców, trzymane jest w ZOO w Opolu.
Pierwszy naukowy opis goryla sporządził Thomas S. Savage w 1847 roku nadając mu nazwę Troglodytes gorilla. W 1852 I. Geoffroy Saint-Hilaire przeniósł gatunek do nowego rodzaju Gorilla. Od 1993. klasyfikacja systematyczna goryli ulegała znacznym zmianom. Początkowo dla gatunku Gorilla gorilla wyróżniano dwa podgatunki: Gorilla gorilla gorilla i Gorilla gorilla beringei określane odpowiednio jako goryl nizinny i goryl górski. Dalsze badania prowadzone systematycznie od 1959. wykazały, że oddzielone od siebie odległością ok. 1000 km populacje określane jako zachodnia i wschodnia różnią się znacznie nie tylko od siebie, ale również wewnątrz siebie. Różnice geograficzne i morfologiczne spowodowały wydzielenie dwóch odrębnych gatunków, a wśród nich czterech podgatunków nazwanych odpowiednio do lokalizacji geograficznej i zajmowanego siedliska:
Prawdopodobnie taka klasyfikacja nie utrzyma się długo, ponieważ prymatolodzy badający populacje goryli górskich sugerują potrzebę wydzielenia trzeciego podgatunku występującego w Bwindi Impenetrable National Park w Ugandzie.
Poszczególne populacje goryli zamieszkują różnorodne siedliska od bagien i terenów nizinnych po górskie lasy na wysokości 1600 m n.p.m. (goryle nizinne) i 2200-4200 m n.p.m. (goryle górskie).
Dorosły samiec goryla osiąga przeciętnie 1,65-1,75 m wzrostu i ciężar 140-180 kg. Waga i wzrost samic są zwykle o połowę mniejsze. W niewoli notowano samce o wadze przekraczającej 200 kg.
Chociaż goryl swoją budową jest przystosowany do życia nadrzewnego, tylko młode lekkie osobniki spędzają większość czasu na drzewach. Dorosłe prowadzą głównie naziemny tryb życia. Poruszają się po ziemi opierając się na kostkach wierzchu dłoni. Przez krótki czas mogą przyjmować postawę dwunożną.
Goryle są roślinożercami. Zjadają liście, owoce, pędy, korzenie, korę oraz - sporadycznie - owady. Prowadzą spokojny tryb życia spędzając większość czasu w grupach rodzinnych, które przemieszczają się po terytorium o powierzchni 5-30 km2. Noc spędzają w legowisku z liści i gałęzi. Żerują rano i po południu, odpoczywając w nocy i około południa. Tryb życia i dieta różnią się u poszczególnych podgatunków.
Dojrzałość seksualną osiągają pomiędzy 10. a 13. rokiem życia. Ciąża trwa 8,5 miesiąca. Młode pozostaje przy matce przez 3-4 lata. W warunkach naturalnych żyją 30-40 lat, a w niewoli do 50 lat.
Goryle potrafią wykorzystywać kamienie jako proste narzędzia służące do rozbijania łupin orzechów.
Obydwa gatunki goryla są gatunkami zagrożonymi wyginięciem, przy czym zagrożenie dla G. b. beringei, G. b. diehli i populacji Bwindi uznano za krytyczne.
Orły (Aquilinae) - podrodzina ptaków z rodziny jastrzębiowatych[1]. Obejmuje gatunki drapieżne, jednak jeśli to możliwe, zjadające również padlinę, zamieszkujące cały świat poza Antarktydą. Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:
Do rodziny należą następujące rodzaje i gatunki:
Rekiny (fr. requin) – ogólna nazwa grupy gatunków, rodzajów, a nawet rodzin drapieżnych ryb chrzęstnoszkieletowych, z podgromady spodoustych charakteryzujących się opływowym, wrzecionowatym tułowiem, heterocerkalną płetwą ogonową, 5-7 otworami skrzelowymi umiejscowionymi tuż za głową oraz bardzo ostrymi zębami. Wiele gatunków poławianych dla mięsa, skór i tranu. Niektóre niebezpieczne dla ludzi ze względu na możliwość pogryzienia - nawet śmiertelnego.
Dawniej rekiny były klasyfikowane jako odrębny nadrząd (Squaliformes, Compagno, 1973) ryb spodoustych.
Osiągają długość od 40 do 1600 cm, a masę nawet do 12 ton. Posiadają ostre i spiczaste zęby, często piłkowane, ułożone w szeregi, stopniowo zużywane i zastępowane nowymi. Ich szkielet zbudowany jest z chrząstki. Nie posiadają pęcherza pławnego i gdyby przestały pływać, opadłyby na dno.
Mają największe mózgi wśród ryb i dysponują zmysłami: wzroku, węchu, słuchu, smaku i dotyku. Widzą w ciemnościach 10-krotnie lepiej niż człowiek (istnieją wyjątki, np. rekin polarny jest praktycznie ślepy).
Zasiedlają morza tropikalne i subtropikalne, nieliczne także wody arktyczne (rekin polarny), wiele wnika do wód śródlądowych.
Pierwsi przedstawiciele rekinów pochodzą z dewonu. Za pierwotny rodzaj rekinów uważa się Cladoselache, którego przedstawiciele żyli przed blisko 400 milionami lat.
Wśród ryb spodoustych spotykane są typowe drapieżniki oraz ryby planktonożerne. Największe z nich - rekin wielorybi i rekin olbrzymi - są niegroźne dla człowieka, pomimo groźnie brzmiących nazw i olbrzymich rozmiarów. Grupa drapieżnych rekinów obejmuje zarówno duże - faktycznie niebezpieczne dla ludzi - gatunki (np. żarłacz biały, żarłacz tygrysi) oraz niewielkich rozmiarów ryby żywiące się innymi wodnymi zwierzętami.
W polskojęzycznej literaturze naukowej i popularnonaukowej z nazwą rekiny często wiązane są nazwy: Squaliformes, żarłacze (Selachii, do których zaliczane są rekiny i płaszczki), rekinokształtne (Galeiformes) i koleniokształtne.
W źródłach anglojęzycznych z terminem shark (rekin) związanych jest jeszcze więcej nazw systematycznych i zwyczajowych.
Jest to spowodowane dynamicznymi zmianami w systematyce świata zwierzęcego, które powodują, że w spotykanym w literaturze nazewnictwie dochodzi do niejednoznaczności, a nawet sprzeczności z wcześniej przyjętymi klasyfikacjami.
| Systematyka | |||||||||||||||||||||||||||||
| Domena | eukarioty | ||||||||||||||||||||||||||||
| Królestwo | zwierzęta | ||||||||||||||||||||||||||||
| Typ | strunowce | ||||||||||||||||||||||||||||
| Podtyp | kręgowce | ||||||||||||||||||||||||||||
| Gromada | chrzęstnoszkieletowe | ||||||||||||||||||||||||||||
| Podgromada | spodouste | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rząd | Orectolobiformes | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rodzina | Rhincodontidae | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rodzaj | Rhincodon | ||||||||||||||||||||||||||||
| Gatunek | rekin wielorybi | ||||||||||||||||||||||||||||
| Nazwa systematyczna | |||||||||||||||||||||||||||||
| Rhincodon typus | |||||||||||||||||||||||||||||
| Smith, 1828 | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
 Zasięg występowania | |||||||||||||||||||||||||||||
Rekin wielorybi
(Rhincodon typus) - ryba morska, jedyny gatunek z rodziny Rhincodontidae, największy przedstawiciel rekinów, o specyficznym ubarwieniu. Jest też największa znaną rybą. Według oficjalnych pomiarów osobniki tego gatunku dochodzą do 12 m, i wagi 11 ton (słyszano o osobnikach 20 metrowej długości ważących 70 ton). Pomimo imponujących rozmiarów i groźnie brzmiącej nazwy jest rybą łagodną i nie stanowi zagrożenia dla człowieka. Jest jednym z trzech znanych rekinów żywiących się planktonem. Pozostałe dwa to długoszpar i Megachasma pelagios. Rekin wielorybi potrafi dożyć ponad 100 lat.
Jest gatunkiem jajożyworodnym. Występuje w wodach tropikalnych i subtropikalnych.
Naukowcy z Australian Institute of Marine Science wykazali, że średnia długość tych wielkich ryb zmniejszyła się o ok. 2 m na przestrzeni ostatnich 10 lat (1996-2006), co może świadczyć o nielegalnym odławianiu większych osobników. Biorąc pod uwagę stosunkowo długi cykl rozrodczy gatunek ten stał się gatunkiem narażonym na wyginięcie.
| Rekiny budowa Szkielet rekinów, tak jak szkielet bezżuchwowców, jest zbudowany z chrząstki. Rekiny nie posiadają pęcherza pławnego i gdyby przestały pływać, opadłyby na dno. Przedstawiciele niektórych gatunków rekinów większość czasu spędzają na dnie morza. Są też takie, które na dnie morza tylko odpoczywają. Zawierająca tlen woda dostaje się w okolice skrzeli poprzez usytuowane za oczami otwory zwane tryskawkami. Gdyby woda z tlenem była wciągana przez jamę gębową, byłaby zanieczyszczona piaskiem lub mułem. Ciało rekina, tak jak innych ryb chrzęstnoszkieletowych, jest pokryte tak zwanymi łuskami plakoidalnymi. Łuski te zbudowane są z zębiny, w środku której znajduje się jama i nerwy, co przypomina budowę zębów kręgowców lądowych. Zęby rekina są przekształconymi łuskami plakoidalnymi. Ponieważ wszystkie pozostałe kręgowce, także człowiek, mają wspólnego przodka z rybami chrzęstnoszkieletowymi, liczni naukowcy uważają, że nasze zęby to przekształcone łuski plakoidalne protoplasty kręgowców. Wielkie rekiny drapieżne, takie jak żarłacz tygrysi albo żarłacz biały, mają duże, ostre jak brzytwa zęby, przeznaczone do kawałkowania i rozszarpywania Rozmnażanie Większość rekinów rodzi swoje młode. Niektóre, na przykład płaszczak, są jajożyworodne, to znaczy, że jaja rozwijają się w macicy i tam też wykluwają się młode rekiny. Inne, na przykład żarłacz biały, są żyworodne - jaja rozwijają się przytwierdzone do ściany macicy żółtkowym "łożyskiem". Trzecia grupa rekinów, jej przedstawicielem jest rekinek psi, to gatunki jajorodne składające zapłodnione jaja. Rekiny z grupy tawroszowatych i lamnowatych są kanibalami już wewnątrz ciała matki. Większe młode żywią się zjadając przed porodem swoje mniejsze rodzeństwo i w efekcie matka rodzi zazwyczaj tylko kilka młodych. Ataki na ludzi Niektóre gatunki rekinów nazywane są ludojadami. Należy do nich między innymi żarłacz biały. Te duże drapieżniki są jednak stosunkowo nieliczne. Dlatego liczba napaści rekinów na ludzi w ciągu jednego roku nie przekracza setki. Żarłacze białe są jedynymi rekinami, które polują na ssaki morskie, takie jak foki i delfiny. Z tego powodu mogą mieć skłonności do atakowania kąpiących się ludzi, tym bardziej, że polują głównie w pobliżu brzegów morza. Pewne rejony mórz na świecie są bardziej niebezpieczne ze względu na obecność rekinów niż inne, a zachowanie się rekinów jest uzależnione od dostępu do naturalnego pokarmu. Rekiny młoty są postrachem rybaków w jednych krajach, podczas gdy w innych nie. Rekiny nie są inteligentne i trudno się uczą. Ich zachowania w dużym stopniu są oparte na natychmiastowych reakcjach na proste bodźce. Gatunki rekinów: Długoszpar, czyli rekin olbrzymi, jest spotykany w wodach północnego Atlantyku. Chociaż jest jednym z największych rekinów, osiąga długość czternastu metrów i masę czterech ton, jest zupełnie niegroźny. Jest rybą pelagiczną (otwartego oceanu) i pływa z szeroko otwartą paszczą, chwytając w ten sposób plankton. Grupy tych ryb, liczące od pięćdziesięciu do stu osobników, można czasami zobaczyć blisko powierzchni wody. Większość rekinów tonie, gdy przestanie pływać, ale dtugoszpar ma wielką, zawierającą duże ilości oleju wątrobę. Tłuszcz, którego gęstość jest mniejsza niż gęstość wody ułatwia zwierzęciu utrzymanie się w toni. Kosogony występują w morzach ciepłych. Występowały też w Morzu Północnym zanim w wyniku nadmiernych połowów nie spadła tam liczba ryb. Górny płat ich płetwy ogonowej jest niezwykle długi - stanowi często połowe długości całego ciała, które może dochodzić do 6 m. Kosogony polują, zataczając coraz ciaśniejsze kręgi wokół ławic śledzi, makreli albo sardynek. Młócą wodę płetwą ogonową, a przestraszone ryby, szukając schronienia, coraz bardziej się skupiają. W czasie ataku często ogłuszają swoje ofiary uderzeniami ogona. Płaszczak występuje we wszystkich oceanach. Ma wydłużone, spłaszczone ciało, jedną płetwę grzbietową i jest najbardziej prymitywnym przedstawicielem rekinów. Zamieszkuje wody do głębokości 600 metrów, gdzie przy dnie żywi się małymi rybami i głowonogami. Rośnie do dwóch metrów długości. Płaszczaki są jajożyworodne. Młode wykluwają się z jaj w ciele matki i przebywają w nim dwa lata, po czym samica wydaje na świat do piętnastu osobników. Rekiny młoty występują głównie w ciepłych rejonach Pacyfiku, Atlantyku i Oceanu Indyjskiego. Niezwykły wygląd tego gatunku wyróżnia go spośród innych rekinów. Banieczkowate oczy są umieszczone na samym końcu dużych narośli na głowie, które widziane od góry przypominają kształtem młot. Dzięki temu pole widzenia obejmuje obszar trzystu sześćdziesięciu stopni. Wydłużona głowa sprzyja też elektrorecepcji. Rekiny młoty patrolują przy denne strefy oceanu, gdzie polują na płaszczki. Mogą być bardzo niebezpiecznymi zwierzętami. Wielka "piła" z 20 parami zębów jest cechą charakterystyczną tej rodziny ryb. Piła wystaje z przodu ciała i jest używana do chwytania pokarmu oraz jako broń. Gdy ryba pita wpływa w ławicę ryb, macha gwałtownie tym ostrym jak brzytwa wytworem, zadając rany jak największej liczbie ofiar, po czym ucieka. Po jakimś czasie powraca i zjada okaleczone ryby. Rekina wielorybiego można spotkać w większości ciepłych mórz z wyjątkiem Morza Śródziemnego. Ta gigantyczna, niegroźna ryba może dochodzić do osiemnastu metrów długości. Rekin wielorybi żywi się planktonem, a jego aparat skrzelowy jest uformowany na kształt sieci, która jest filtrem odcedzającym plankton. Żarłacz biały, nazywany też ludojadem, występuje we wszystkich ciepłych morzach. Ma białawy brzuch i szary, a nawet czarny grzbiet. Jest przedstawicielem rodziny lamnowatych. Długość jego ciała dochodzi zwykle do 5-6 metrów, ale spotyka się też osobniki dwunastometrowe o masie trzech ton. Ludojady często polują przy powierzchni wody, jednak poławiano je także na głębokości tysiąca metrów, co jak na rekina jest niezwykłym osiągnięciem. Obok ryb, które są ' prawdopodobnie ich głównym pokarmem, żarłacze białe polują na żółwie morskie, delfiny, foki i małe walenie. Są bardzo niebezpieczne dla człowieka, to właśnie ich obawiają się amatorzy morskich kąpieli w Australii. Żarłacz tygrysi. Ryby te osiągają cztery i pół metra długości, występują przy brzegach ciepłych mórz i żywią się niemal wszystkim, nawet śmieciami naniesionymi przez rzeki. Mogą być groźne dla ludzi. | |
 | |
 | |
poniedziałek, 22 marca 2010
Licznik odwiedzin: 59969
| « marzec » | ||||||
| pn | wt | śr | cz | pt | sb | nd |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 |
| 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||
MÓJ BLOG JEST O ZWIERZĘTACH ...
IMIE: MAGDA
DATA URODZENIA:6 maj
ZAINTERESOWANIA:ZWIERZĘTA,muzyka
ULUBIONE ZWIERZĘ:gepard, GOLDEN RETRIVER
